Europa. Rejestrowanie samochodu

1. Kup samochód w Kielcach 
2. Zbierz dokumenty (zarejestrowany w Opolu)
3. Zwolnij się z pracy i podjedź pod urząd. Zaparkuj (6 zł)
4. Odkręć tablice (5 zł) 
5. Zapłać za rejestrację, skseruj dokumenty, postój w kolejce (200 zł)
6. Porozmawiaj z chłopakiem z Bramki – dowiesz się że “będzie Problem”. Albowiem: 
   - nazwisko na dowodzie rejestracyjnym (1998) “Kowalska” 
   - nazwisko na umowie sprzedaży (2007) ”Kowalska-Poruta”. Znaczy pani wyszła za mąż.
7. Przejdź do Okienka i zmierz się z Urzędniczką Wydziału Komunikacji w Poznaniu (UWKwP).

- Kto pana tu wpuścił?! 
- ?
- Wysoki czy niski?! 
- (Złośliwie) Średni. 

UWKwP wzburzona opuszcza stanowisko i rąbiąc obcasami przemaszerowuje biuro w poszukiwaniu winowajcy. Wraca po pięciu minutach, wyraźnie zadowolona:

- Przecież kolega powiedział, że będzie Problem.
- Proszę pani, oboje wiemy, że Kowalska wyszła za mąż po zarejestrowaniu tojoty.  Dokumenty to pokazują.
- Przecież pan Burczyński go nie zarejestrował!
- To już proszę powiedzieć jemu, nie mnie.
- (Zaciska wypomadowane usteczka) Nie zarejestruję tego samochodu.
- …
- Potrzebuję oświadczenia strony, że dokumenty nie są fałszywe.
- Proszę pani, Kowalska (Opole) sprzedała auto Burczyńskiemu (Kielce) w 2007 roku. Ja (Poznań) jestem 3. właścicielem – nie mam kontaktu z tą panią. 
- Nic mnie to nie obchodzi. To pan kupował auto. To pańskie ryzyko.

Hm, jeśli pani Kowalska-już-Poruta kopnęła sobie w kalendarz, to znaczy że mam zezłomować kupioną tydzień temu corollę?